Verhaal van Bennie

Ik word hartelijk begroet door Bennie en Monique (aandachtgever bij GewoonThuis, een onderdeel van Icare).

Bennie heeft beginnende dementie, wat zijn zelfstandigheid in de weg zit. Hij lijkt wat in de war te raken van de vragen die ik stel en zoekt dan steun bij Monique, die hem stimuleert te antwoorden en helpt als dat nodig is.

Bennie is erg blij met de ondersteuning van GewoonThuis; er komen fijne medewerkers vier keer per week een dagdeel bij hem over de vloer. Samen ondernemen ze allerlei activiteiten: boodschappen doen, samen het huishouden doen, van bed verschonen tot stofzuigen/dweilen tot de afwas, een kleine wandeling met de hond, een bezoek brengen aan de dierentuin, een uitstapje naar Ellert en Brammert of een klein fietsritje. Alles gebeurt in overleg met Bennie en sluit aan bij wat hij zelf graag doet. Door deze ondersteuning kan hij zijn vertrouwde dagritme behouden, actief blijven en kan hij langer zelfstandig thuis blijven wonen.

Tussen de middag wordt er samen gegeten. Bennie verzorgt de dames goed en verwent ze graag met iets extra's bij de lunch. Een eitje, een schnitzel of een lekker slaatje: er staat altijd iets klaar.

Nadat Bennies vrouw overleed, werd het erg stil in huis. Hoewel Bennie nog wel een netwerk om zich heen heeft, was hij veel alleen en voelde hij zich eenzaam. Door zijn beginnende dementie is alleen thuis wonen een uitdaging, maar wel iets wat hij heel graag wil. Hier liggen zijn herinneringen, staan zijn spullen en leven zijn dieren, waar hij met veel liefde voor zorgt.

GewoonThuis bleek een mooie oplossing. Inmiddels ontvangt Bennie al ruim een jaar ondersteuning en wat is hij daar blij mee!

Na het overlijden van zijn vrouw stopte de hulpverlening die voor haar was ingezet. Voor Bennie was dit moeilijk te begrijpen. Daarom vraagt hij regelmatig bevestiging aan Monique. "Jullie blijven toch? Jullie komen elke keer weer?" Geduldig legt Monique uit dat de medewerkers van GewoonThuis betrokken blijven zolang hij in zijn eigen huis kan wonen. Ik hoor een zucht van verlichting en met zijn pretoogjes kijkt hij mij aan. "Hoor je dat?" Ja, ik hoor het ook.

Als we praten over het werk dat hij heeft gedaan, begint hij te glunderen. Al gauw komt het fotoboek van de oude dierentuin tevoorschijn. Bennie heeft daar als timmerman een prachtige tijd gehad. Indrukwekkende foto’s komen voorbij. Een foto waarop hij een in slaap gebrachte tijger op schoot heeft, die verplaatst moest worden naar een ander verblijf. Wie maakt dat mee?

Bennie heeft verdriet om het gemis van zijn vrouw. Maar dankzij zijn netwerk en vooral de aandachtgevers van GewoonThuis kan hij thuis blijven wonen in zijn eigen omgeving en genieten van de kleine dingen die hij zo graag doet.