Verhaal van Thea
Geschreven door Erika Santinge
Geboren in 1938 heeft ze als klein kind de tweede wereldoorlog meegemaakt. Wonende in de jodenbuurt in Amsterdam zag ze regelmatig gezinnen met een koffer vertrekken, zij dacht dat deze gezinnen allemaal op vakantie gingen, later bleek dat dat heel iets anders was. De joodse medemens keerde niet meer terug.
Honger heeft ze niet gekend, haar ouders hadden een groentezaak en hoewel er ook aan de Duitsers geleverd moest worden, hield haar vader ook groenten achter voor omwonenden en onderduikers.
Als meisje van 12 moest Thea al meehelpen in de zaak en was doorleren niet aan de orde. Ze ontdekte dat ze naaien van kleding erg leuk vond en maakte bijvoorbeeld van gordijnen een mooie, unieke jas. Op die manier ontwikkelde ze een eigen kledingstijl. Omdat haar vader zag dat ze hier plezier aan beleeft en het goed in de vingers heeft, opperde hij dat ze hiermee verder moest gaan (ook omdat dat vanuit huis kan en na het werk in de groentezaak).
Samen met een vriendin gaat ze op vakantie, iets wat ze eigenlijk nog nooit gedaan had, omdat er altijd gewerkt werd. Ze kozen voor een Rijnreis. Sjiek gekleed gingen ze aan hun vakantieavontuur beginnen. Nog voordat ze goed en wel aan de reis begonnen maakt ze oogcontact met een jongeman en viel ze voor zijn hele mooie ogen. De verliefdheid bleek wederzijds en mondde uit in een liefdevolle, fijne relatie en huwelijk.
Samen wonen ze op verschillende plekken in Nederland, afhankelijk van de locatie waar haar man werk heeft. Zelf heeft ze 35 jaar naailes gegeven.
Uiteindelijk kiezen ze voor Emmen, Drenthe trekt hen aan en hun zoon is daarheen verhuisd.
Al 20 jaar woont ze met plezier in een huis wat ze als nieuwbouwwoning hebben betrokken. Samen hebben ze veel gedaan en waren ze fanatieke bridgers. Helaas werd Thea haar man ziek. Het wereldje werd kleiner en na jaren zorgen, lukte zelfstandig wonen niet meer. Haar man verhuisde naar een verpleeghuis. Thea bezocht hem jarenlang elke dag, dit deed ze graag en het vulde ook haar weken.
Drie jaar geleden is hij overleden en viel Thea in een groot gat. Naast het enorme gemis, viel ook haar daginvulling helemaal weg. Bridgen doet ze niet meer, dat deden ze altijd samen en voelde niet meer fijn en daarmee vielen die contacten ook grotendeels weg. Thea heeft fijne buren en goed contact met haar zoons, maar ze voelde zich veelvuldig alleen. Met haar dochter heeft Thea door omstandigheden al jarenlang geen contact, daar heeft ze veel verdriet van.
Ze mist vooral ook de feedback van een ander, de echte gesprekken die je kunt hebben, die ze had met haar man.
Thea haar dagen zijn saai, vooral maandagen vindt ze lastig en het wereldje wordt steeds wat kleiner omdat bijvoorbeeld autorijden (met name in het donker) minder wordt.
Ze onderneemt nog wel het een en ander, ze zwemt, wandelt en eet wekelijks samen met een vriend (de ene keer bij haar, de andere keer bij hem), maar toch…
Een paar weken geleden kwam een medewerker van Sociaal Werk Sedna bij haar langs en opperde waarom ze de koffieochtend in het dorpshuis niet een keer gaat bezoeken. Haar eerste gedachte was; dat is niks voor mij, ik ben niet zo van de groepen, maar toch heeft ze de eerste stap gezet. Op weg naar het dorpshuis liep ze een kennis tegen het lijf, die ook heen ging, wat de drempel nog wat verlaagd heeft. En ze vond de koffieochtend erg leuk! Ze ontmoet daar fijne mensen (meest vrouwen, maar ook een enkele man). Ze werd hartelijk welkom geheten door de buurtwerker en door de andere deelnemers. Ze is inmiddels drie keer geweest en kijkt uit naar de volgende momenten. Wie weet zijn er mogelijkheden om uit te bouwen naar andere activiteiten en kan Thea iets betekenen rondom naai-/herstel klusjes, ze heeft een open houding en wil zeker iets ondersteunen.
“ik ga voor de 100” - Thea
Als dat lukt kunnen we nog lang van haar genieten.
N.B. Thea houdt van lezen en schrijven en heeft van haar kleinzoon een “oma vertel eens” invulboekje gekregen. Hierin schrijft ze met enthousiasme herinneringen op uit haar verleden, veel kan ze nog terughalen uit haar geheugen en aan de hand van foto’s (bijvoorbeeld van de Rijnreis). Ze maakt er een prachtig naslagwerk van. Want hoewel ze aangeeft dat ze niet belangrijk is; als je haar levensverhaal hoort, kun je alleen maar met respect naar deze kordate sterke vrouw van (bijna) 88 kijken.
Ben je veel alleen thuis en zou je andere mensen willen ontmoeten? Overweeg dan ook eens een bezoek aan een activiteit in het dorpshuis bij jou in de buurt. Je bent er van harte welkom!
Voor tijden of meer informatie, kijk je in onze agenda